Rozdział 2

Kolejnym dniem przywitałyśmy nowy miesiąc jakim był maj. Uniosłam swoje cztery litery i poszłam do pokoju siostry. Otwierając delikatnie drzwi, przeszukiwałam wzrokiem całe pomieszczenie. O dziwo nie zastałam jej w pokoju. Było to do niej bardzo niepodobne. Z przerażeniem zaczęłam szukać Lilki po domu. Pierwsze kroki skierowałam ku łazience, która znajdowała się na piętrze. Otwierając drzwi, zapaliłam światło i odskoczyłam z przerażenia.

-BOŻE ! A ja Cię wczoraj szukałam…  - przywaliłam sobie face palma i wygoniłam rudego kocura z łazienki. Nabrałam tchu i powoli zeszłam na dół. Ani w salonie, ani w kuchni i też w pokoju gościnnym nie było mojej siostrzyczki. Tracąc wiarę, że ją znajdę udałam się do lodówki. Przy otwieraniu maszyny zwanej potocznie lodówką, zamachnęłam się jak japoński ninja. J Spostrzegłam tylko światło w lodówce. „Pusta? Przecież wczoraj był jeszcze nasz zapas Monte…” –pomyślałam. Nagle ciszę moich rozmyślań, przerwał niepokojący hałas, który dobiegał z łazienki. Obróciłam się o 180 stopni i spostrzegłam Morta siedzącego pod drzwiami. Pełna lęku stawiałam małe, powolne kroki, kierując się do wejścia, przy którym siedział kot.

-Co Mort? Otwieramy? –chwyciłam za klamkę i pchnęłam drzwi do przodu. Okazało się, że trzeba ciągnąć. Pociągnęłam je i wślizgnęłam się do pomieszczenia. Poczułam zapach jogurtu i zauważyłam postać zżerającą Monte. Jej twarz i ubranie było całe w jogurcie. Z wrzaskiem wybiegłam z łazienki i popędziłam tylnym wejściem do ogrodu. Bez namysłu wykonałam skok do basenu niczym Michael Phelps. Za mną biegła roześmiana postać, którą okazała się być Lilka.

-Pogięło Cię? – pytała dokańczając jedzenie ostatniego kubeczka Monte.

-Bojuuu… Myślałam, że to jakiś zbój…  - przewróciłam wzrok w drugą stronę i westchnęłam.

-Hahahahaha! –wydała z siebie zabójczy śmiech i biorąc rozpęd, skoczyła na efektowną bombę do basenu.

-Jakie tsunami!

-Ejjj, ważę tylko 60kg… - mamrotała pod nosem.

-I o 60kg za dużo.

-Trzy, dwa, jeeeeeedeeeen… FOCH !!! – po pięciu minutach ciszy między nami, wybuchnęłyśmy niepochamowanym śmiechem. Postanowiłyśmy wyjść z zimnej wody i każda z nas poszła wziąć ciepły prysznic.

                                                     *2h później*

Siedziałyśmy w salonie i rozmawiałyśmy o wszystkim i o niczym. Naszą rozmowę przerwało pukanie do drzwi.

-Idź otwóóórz… Mi się nie chce. – jęczała Lilka.

-Dobra, dobra.. Już idę. – wstałam z kanapy  i poczłapałam w stronę śnieżno-białych wrot.  Przechodząc, wyjrzałam przez okno, w których było widać dwóch osobników, którzy próbowali dostać się na nasz teren. Jeden z nich był mi bardzo dobrze znany , lecz drugiego pamiętam jedynie jakby przez mgłę.

-LILKA ! Aleks przyszedł… - popatrzyłam w jej stronę i zauważyłam Lilę pędzącą niczym struś pędziwiatr. Zasłoniłam dłońmi twarz i czekałam na najgorsze. Poczułam jedynie chłodny wiatr, ale nie zaznałam bólu. Odsłoniłam twarz i zauważyłam jak siostra pindrzy się przy lusterku. „Kolejny face palm… Nie jest źle.” – pomyślałam i odwróciłam się by otworzyć drzwi.

-Cześć, jest Liluś? – spytał, szukając jej wzrokiem. Nie zdążyłam odpowiedzieć na te pytanie, ponieważ  wypchnęła mnie z wejścia i stanęła przed osobnikami płci przeciwnej.

-Hej Aluś! –przytuliła się do niego i obserwowała uważnie chłopaka stojącego z tyłu. – Po co przyszliście?

-Nie wiedziałem, że wyjeżdżasz. Czemu mi tego nie powiedziałaś? –pytał dociekliwie chłopak Lilki.

-Po pierwsze: To WYJEŻDŻAMY, a po drugie nie miałam kiedy…

-Tsaaa… -mruknął. – A Michałowi powiedziałaś…

-Yyy... Ja go w ogóle nie znam. – powiedziała, a ja nadal wsłuchiwałam się w kłótnię siostry z Aleksem. Ciągle stałam i zastanawiałam się kim jest brunet, stojący za chłopakiem Lilki. Wreszcie mnie olśniło.

-Aaaa! To przecież ten chłopak, któremu zatrzasnęłaś drzwi przed nosem. – wtrąciłam się w kłótnię. Wszyscy zwróciliśmy oczy na milczącego chłopaka, aż wreszcie postanowił przemówić:

-Racja. Zapomniałem Ci Aleks powiedzieć…

-O czym? – pytał podenerwowany blondyn.

-Miałem osobiście dostarczyć ten list, w którym dziewczęta miały się dowiedzieć, że dostały się do Mistrzostw Polski w piłce plażowej. Wyleciało mi to całkowicie z głowy.

-Wsłuchiwałeś się w kłótnię i nic nie powiedziałeś?! – naskoczyła Lilka na Michała.

-Przepraszam… Zamyśliłem się.

-Zamyśliłeś?! Ja się kłócę z Alkiem od paru minut , a Ty dopiero się ocknąłeś?!

-Siooostraa… Daj se siana. –klepnęłam ją po braku.

-Nieee… Ja się już nie odzywam. – uniosła obie ręce na znak milczenia i poszła obrażona do salonu. Wychyliłam się za nią by sprawdzić czy wszystko jest w miarę w porządku. Siedziała naburmuszona z założonymi rękoma.

-Może lepiej już pójdźcie… Jutro przyjdźcie z rana na kawę lub herbatę. Załagodzimy tą całą chorą sytuację. – dodałam, próbując wybrnąć z dalszej kłótni. Chciałam pocieszyć choć trochę siostrę.

-Dobra. Jutro się tu stawimy. – rzekł blondyn i odszedł.

-Cześć. – pożegnał się Michał i poszedł za Alkiem.

-Pa. – stałam jeszcze chwilę w progu i obserwowałam chłopaków. Nim zamknęłam drzwi, brunet obrócił się jeszcze na chwilkę i uśmiechnął się.

Poszłam do siostry i usiadłam obok. Próbowałam ją pocieszyć jednak było to jak syzyfowa praca. Stanęłam przy oknie i spoglądałam jak krople deszczu zaczynają spadać z pierzastych chmur.

-Chyba będzie burza… - próbowałam zmienić temat.

-Nie pocieszasz. Wiesz, że panicznie boję się burzy.

-Ehh… - wzdychałam. –Liluś , co mam zrobić?

-Nic. – uparcie trzymała się swojego słowa.

-Pamiętasz jak byłyśmy małe… Co chciałyśmy mieć żelkowy samochód, napędzany warzywami?

-Tak, a warzywami , bo nigdy nie chciałyśmy ich jeść. – lekko się uśmiechnęła.

-Piękne czasy… - wracałam wspomnieniami do czasów z dzieciństwa. – O albo jak chciałyśmy chodzić na plecach? A jest to raczej nie możliwe…

-Heh, nawet tak próbowałyśmy robić. – z każdą chwilą jej uśmiech stawał się bardziej widoczny. – Jednak najpiękniejszą chwilą w moim życiu był nasz pierwszy mecz siatkówki. Słońce, plaża…

-Piłka i siatka… - dodałam. – To był naprawdę cudowny dzień.

-A teraz spełni się dalszy ciąg naszych marzeń… - złożyła ręce jak do modlitwy i patrzyła się w sufit. – Jeszcze tylko kilka dni i wyjeżdżamy.

Wspominałyśmy najpiękniejsze dla nas chwile, a Lilka z czasem zapomniała o kłótni. Nadeszła burza. Jednak ani ja, ani moja siostra nie zwróciłyśmy na to uwagi. Dzień wcale się nie dłużył. Zleciał błyskawicznie. Rozterki miłosne odrzuciłyśmy na bok i zajęłyśmy się swoją robotą. Syf pozostały wczoraj w kuchni wymagał sprzątnięcia, więc wzięłyśmy się do pracy. Tak minęła reszta dnia...